Με τον ερχομό της Πρωτοχρονιάς, κάθε τόπος της Ελλάδας κρατά ζωντανά τα δικά του ήθη και έθιμα, μεταφέροντας από γενιά σε γενιά συμβολισμούς, ευχές και μνήμες. Στην Εύβοια και ειδικότερα στην περιοχή των Μεσσαπίων (Ψαχνά), ένα παλιό έθιμο από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας τείνει σήμερα να ξεχαστεί: το έθιμο με το κλαδί της ελιάς και την πέτρα.

Από τα ξημερώματα της Πρωτοχρονιάς, με το πρώτο καλημέρισμα μέσα στο σπίτι, μια γερή πέτρα και ένα κλαδί ελιάς τοποθετούνταν στο τραπέζι, κοντά στην είσοδο. Ο σπιτονοικοκύρης ακουμπούσε συμβολικά την πέτρα και το κλαδί στο κεφάλι των μελών της οικογένειας και ευχόταν:
«Όπως είναι γερή τούτη η πέτρα, έτσι να είναι γερό και το σπίτι σου και να έχεις την ευλογία και την ευφορία από ετούτη την ελιά».

Η πέτρα προερχόταν συνήθως από το ποτάμι της περιοχής, επιλεγμένη για τη συμπαγή και ανθεκτική της φύση, ενώ το κλαδί ελιάς κοβόταν από ελιά της οικογένειας που είχε αποδώσει καρπούς την προηγούμενη χρονιά, ως σύμβολο ευφορίας και συνέχειας.

Σε ορισμένα σπίτια, αντί για πέτρα χρησιμοποιούσαν τη λεγόμενη «μπότσικα» ή κρεμμύδα, ένα άγριο βολβό που μοιάζει με μεγάλο κρεμμύδι και συμβολίζει τη νέα αρχή, καθώς μπορεί να ανθίσει ακόμη και χωρίς νερό, μόλις αποσπαστεί από τη γη.

Το έθιμο αυτό, όπως το περιγράφει ο ιστορικός–αρχαιολόγος και συγγραφέας Νικόλας Καρατζάς, αποτελεί μια λιτή αλλά βαθιά συμβολική πράξη ευχής για υγεία, σταθερότητα και ευλογία στο νέο έτος – μια παράδοση που αξίζει να θυμόμαστε και να διασώζουμε.