Σήμερα, 4 Απριλίου 2026, η Ορθοδοξία τιμά το Σάββατο του Λαζάρου, ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα πριν τη Μεγάλη Εβδομάδα, που συνδέεται με το θαύμα της Ανάστασης του Λαζάρου από τον Ιησού Χριστό.

Ο Λάζαρος, στενός φίλος του Χριστού και αδελφός της Μάρθας και της Μαρίας, ζούσε στη Βηθανία, κοντά στην Ιερουσαλήμ. Όταν ασθένησε, ο Χριστός καθυστέρησε να τον επισκεφθεί, και όταν έφτασε, τέσσερις ημέρες μετά τον θάνατό του, ζήτησε να ανοίξουν τον τάφο και με τη φράση «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω» τον ανέστησε μπροστά σε πλήθος ανθρώπων.

Το θαύμα αυτό αποτελεί προμήνυμα της Ανάστασης και ένα από τα πιο ισχυρά μηνύματα πίστης και ελπίδας της Ορθοδοξίας.

Το έθιμο με τα λαζαράκια

Παράλληλα με τη θρησκευτική σημασία της ημέρας, το Σάββατο του Λαζάρου συνδέεται με ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έθιμα της ελληνικής παράδοσης: τα λαζαράκια.

Πρόκειται για μικρά, νηστίσιμα ψωμάκια σε σχήμα ανθρώπου, που συμβολίζουν τον Λάζαρο τυλιγμένο με σάβανα. Τα «χέρια» τους είναι σταυρωμένα, ενώ για μάτια χρησιμοποιούνται συνήθως γαρίφαλα, ενισχύοντας τον συμβολισμό της ζωής που νικά τον θάνατο.

Τα λαζαράκια παρασκευάζονται με απλά υλικά της νηστείας, όπως αλεύρι, ζάχαρη, μέλι, κανέλα και γαρύφαλλο, ενώ σε πολλές περιοχές προστίθενται ξηροί καρποί ή ταχίνι.

Η παράδοση που συνεχίζεται

Σύμφωνα με την παράδοση, το έθιμο είχε ιδιαίτερη σημασία, καθώς θεωρούνταν απαραίτητο να φτιαχτούν λαζαράκια, ενώ τα παιδιά γύριζαν από σπίτι σε σπίτι λέγοντας τα κάλαντα του Λαζάρου και συγκεντρώνοντας κεράσματα.

Αν και σήμερα το έθιμο δεν τηρείται με την ίδια ένταση, παραμένει ζωντανό μέσα από πολιτιστικούς συλλόγους και οικογενειακές δραστηριότητες, διατηρώντας τη σύνδεση με την παράδοση και το βαθύτερο νόημα της Ανάστασης.

Το Σάββατο του Λαζάρου σηματοδοτεί την αρχή της πορείας προς τη Μεγάλη Εβδομάδα, υπενθυμίζοντας ότι η πίστη και η ελπίδα αποτελούν τον πυρήνα της ορθόδοξης παράδοσης.