Ιδιαίτερη θέση στις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας κατέχει ο Όρθρος της Μεγάλης Τετάρτης, που ψάλλεται το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης, με κορυφαία στιγμή το γνωστό τροπάριο της Κασσιανής.
Πρόκειται για έναν από τους πιο συγκινητικούς και θεολογικά βαθυστόχαστους ύμνους της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο οποίος αναφέρεται στην πράξη μετανοίας μιας γυναίκας που, με δάκρυα και μύρο, τιμά τον Χριστό, εκφράζοντας την εσωτερική της αλλαγή.
Παρά τις διαδεδομένες αντιλήψεις, η ίδια η Κασσιανή δεν ταυτίζεται με το πρόσωπο της αμαρτωλής γυναίκας του ύμνου, καθώς υπήρξε μια μορφωμένη και ευσεβής υμνογράφος που αφιέρωσε τη ζωή της στον μοναχισμό και τη συγγραφή.
Το τροπάριο αναδεικνύει τη δύναμη της μετάνοιας και τη δυνατότητα του ανθρώπου να επαναπροσδιορίσει τη σχέση του με τον Θεό, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό. Μέσα από τον ποιητικό λόγο, προβάλλεται η ελπίδα της συγχώρεσης και η αγάπη του Θεού προς κάθε άνθρωπο.
Η υμνογραφία της Μεγάλης Τρίτης, με επίκεντρο την Κασσιανή, καλεί τους πιστούς σε ενδοσκόπηση και πνευματική εγρήγορση, ενόψει των ημερών του Θείου Πάθους και της Ανάστασης.
Το τροπάριο της Κασσιανής:
«Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα Γυνή,
την σην αισθομένη Θεότητα, μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν,
οδυρομένη μύρα σοι, προ του ενταφιασμού κομίζει.
Οίμοι! λέγουσα, ότι νυξ μοι, υπάρχει, οίστρος ακολασίας,
ζοφώδης τε και ασέληνος, έρως της αμαρτίας.
Δέξαι μου τας πηγάς των δακρύων,
ο νεφέλαις διεξάγων της θαλάσσης το ύδωρ•
κάμφθητί μοι προς τους στεναγμούς της καρδίας,
ο κλίνας τους Ουρανούς, τη αφάτω σου κενώσει•
καταφιλήσω τους αχράντους σου πόδας,
αποσμήξω τούτους δε πάλιν, τοις της κεφαλής μου βοστρύχοις•
ων εν τω Παραδείσω Εύα το δειλινόν,
κρότον τοις ωσίν ηχηθείσα, τω φόβω εκρύβη.
Αμαρτιών μου τα πλήθη και κριμάτων σου αβύσσους,
τις εξιχνιάσει ψυχοσώστα Σωτήρ μου;
Μη με την σην δούλην παρίδης, ο αμέτρητον έχων το έλεος».
