Βουβός και βαθύς παραμένει ο πόνος στη Χαλκίδα μετά την απώλεια του 15χρονου Λεωνίδα, του παιδιού που έφυγε ξαφνικά, αφήνοντας πίσω του μια σιωπή που βαραίνει δρόμους, σχολεία και καρδιές. Η κηδεία του τελέστηκε χθες, μέσα σε ένα κλίμα ανείπωτης οδύνης, με φίλους, συμμαθητές, εκπαιδευτικούς και συγγενείς να αποχαιρετούν ένα παιδί που έφυγε πολύ νωρίς.

Το τραγικό γεγονός σημειώθηκε το πρωί της Δευτέρας 5 Ιανουαρίου, στην Υψηλή Γέφυρα της Χαλκίδας, όταν το παιδί έπεσε στο κενό. Από εκείνη τη στιγμή, η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της. Κανείς δεν βρίσκει εύκολες λέξεις. Κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει το αδιανόητο.

Οι εικόνες από το τελευταίο αντίο στο Κοιμητήριο της Χαλκίδας παραμένουν χαραγμένες στη μνήμη όσων βρέθηκαν εκεί. Παιδιά ντυμένα στα λευκά, βλέμματα χαμηλωμένα, δάκρυα που δεν κρύβονται.

Οι γονείς και η αδερφή του γονατισμένοι από τον πόνο, και γύρω τους ένας κόσμος σιωπηλός, αδύναμος να πιστέψει πως κρατά στα χέρια του μπομπονιέρες κηδείας και όχι γιορτής. Λίγο αργότερα, λευκά μπαλόνια υψώθηκαν στον ουρανό, σαν μια τελευταία πράξη αγάπης και μνήμης.

Κι όμως, ο πιο σπαρακτικός αποχαιρετισμός δεν ειπώθηκε με λόγια. Γράφτηκε, από παιδιά…! Στο σχολείο, στο θρανίο του Λεωνίδα. Εκεί όπου καθόταν καθημερινά, οι συμμαθητές του άφησαν μηνύματα αγάπης, υπογραφές, καρδιές, ημερομηνίες. Λέξεις απλές και αληθινές, γεμάτες «γιατί», «σ’ αγαπάμε», «δεν θα σε ξεχάσουμε». Το θρανίο του μετατράπηκε σε ένα άτυπο μνημείο, σε έναν χώρο όπου η παιδική ηλικία συναντά βίαια την απώλεια.

Η εικόνα αυτή δεν είναι απλώς συγκινητική. Είναι μια κραυγή. Ένα σημάδι του πώς τα παιδιά προσπαθούν να αποχαιρετήσουν έναν φίλο, πώς παλεύουν να καταλάβουν τον θάνατο, πώς αφήνουν την αγάπη τους εκεί όπου υπήρχε ζωή, γέλιο και καθημερινότητα.

Η Χαλκίδα πενθεί. Και μαζί της πενθούν παιδιά που έμαθαν πολύ νωρίς τι σημαίνει απουσία. Σε αυτή τη δύσκολη στιγμή, το μόνο που απομένει είναι η συμπαράσταση, ο σεβασμός και η ανάγκη να μη χαθούν άλλες φωνές στη σιωπή. Ο Λεωνίδας θα παραμείνει παιδί. Στις μνήμες τους. Στα μηνύματα στο θρανίο του. Στην καρδιά μιας πόλης που δεν θα τον ξεχάσει…